حافظ موسوی

بهار را کمی زودتر
پشتِ پنجره می‌آویزم

( فقط سه چار شاخه‌ی گیلاس ...)

و می‌دهم به پیرمردی که آن طرفِ کوچه ، زیرِ بید ،
قلمدان می‌سازد
که قاب بگیرد

نگو نمی‌شود.
شده است.
و قاب را کمی زودتر
پشت پنجره می‌آویزم.

اما بهار نیست
چیزی است بین آذر و اسفند
شاید کمی نسیم
کمی نسیان

باید صدای قاه قاهِ پیرمرد خنزر پنزری بوده باشد
(خیال کرده بودم قناریِ کوچکی است که می‌خوانَد )
اما
چیزی است در همین حدود
بهار، پنجره ، اسفند ، قه قه ، چَه چَه ...
که جفت و جور نمی‌شود.
نشد.

هر چند آن سه چار شاخه‌ی گیلاس ...